Priča o ruskim emigrantima
Preveo Petar Vujičić
Bilo je to godine dvadesete
Ili dvadeset prve
stigli su
ruski emigranti
vrlo visoki plavi
sanjalačkih očiju
sa ženama kao san
kad su prelazili preko trga
govorili smo – ptice selice
odlazili su na plemićke balove
okolo se šaptalo – kakvi biseri
ali kad su se gasila svetla zabava
ostajali su bespomoćni ljudi
sive novine stalno su ćutale
i samo je pasijans imao smilovanja
ućutavale su gitare po sobama
i čak su bledele oči čarne
uveče bi ih u rodne stanice
odnosio samovar s piskom
posle nekoliko godina govorilo se
samo o troma
o onome što je poludeo
o onome što se obesio
i o onoj kojoj su odlazili muškarci
ostali su živeli po strani
i polako se pretvarali u prah
Tu priču priča Nikolaj
koji razume neminovnost historije
da bi me uplašio to znači ubedio
